Stadsfotograaf, schrijver, tekenaar, leermeester: “Aad Meijer”
Door Joost Braat
Reuzen van staal overzien het allemaal,
Weinig regen, zon te veel.
Het gras gaat van groen naar geel,
Wordt transport ons ooit fataal?
Door Fons van Eekelen
Licht zo vanzelfsprekend zo alledaags,
totdat het donker wordt,
dan zie je alleen nog wat vaags.
Langzaam dooft de laatste straal,
stilletjes …… zonder geluid,
het licht gaat uit …
Door Franklin Zaat
Inmiddels is Roosendaal niet meer de spoorstad van weleer,
en passeren de internationale treinen
onze stad niet meer!
Door Jan van den Boom
De vooruitgang
die veranderingen doorvoert
en het verleden in de schaduw zet.
Door Marc van Unen
Daar, in die kamer, valt een streep zon door de vitrage.
Een moeder houdt een kind tegen zich aangedrukt en zingt.
De vertrouwde geur van LIGA-koeken en lammetjespap,
het zachte angoravest, haar net niet zuivere maar vertrouwde stem.
“De weg was recht, de weg was krom, nooit kwam Berend Botje weerom”.
En het kind zegt: “Nog een keer!”
Er is nog niets verloren.
Door Dirk van der Ploeg
Een lange barre reis
Vol van leed en angst, maar steeds triomferend,
kwamen ze in Roosendaal aan.
Stampende laarzen, oorlogskabaal,
Verslagen is de vijand.
Het stof daalt neer, de zon zakt onder,
Het gedonder komt tot rust.
En mensen juichen.
De zegetocht gaat verder,
De Polar Bear staat trots.
Door Linda Fijnand
Een foto van de spoorstad van oud naar nieuw mocht zeker ook niet ontbreken.
Een Passarelle die speciaal geschikt gemaakt is voor de ontsluiting van Stadsoevers en leerlingen van het Kellebeek college.
Door Ad van den Boer
Jouw mond herbergt een werkelijke lach,
Jouw ogen echte blijheid, als een klare dag.
En jouw hart kan nog oprecht huilen,
Als je nergens kunt schuilen.
Je legt de stenen van je stad opzij,
Jij als enige bent er vrij ….
Door Aad Meijer
De weerspiegeling van het verleden,
staat zo vast als een huis.
Terwijl de tijd voorbij raast.
Door Ans Donkers
“Witheren”
Tussen hoop en vrees
hoe was Roosendaal
anders geweest.
Door Annika van Gestel